De nieuwe kolonisatie: grootschalige landroof door de corporate elite onder de dekmantel van het milieu
De multinationale corporaties staan, ondanks wat velen denken, erg positief tegenover de milieubeweging volgens een studie van William Tucker, ‘Progress and Privilege: America in the Age of Environmentalism’ (Anchor Books, 1982). Milieubeleid en allerlei bepalingen hebben een grote impact op de kleine bedrijven. Bijkomende kosten om zaken te kunnen doen worden gemakkelijk geabsorbeerd door multinationale corporaties en hebben daarom het effect hun concurrentiepositie juist te verstevigen. Kleine, met name boerenbedrijven, leggen hierdoor uiteindelijk het loodje, stelt Tucker.” ¹ , Michael Barker, 3 november 2008 ‘The Philantropic Roots of Corporate Environmentalism.” Onderzoeksjournalist Kevin Dowling spreekt in de Groene Amsterdammer over acht miljoen vierkante kilometer door het WNF op militaire wijze beschermd gebied. Dat is een tiende van het wereldoppervlak; groter dan het hele Australische continent. De landen waarin de reservaten zijn gelegen hebben er geen zeggenschap. In het gebied worden bewoners, als ze niet verdreven zijn, behandeld als slaven, zegt Dowling.² Hun boerenbedrijfjes zijn onteigend, terwijl de gebieden onder het mom van natuurbescherming commercieel worden geëxploiteerd, of in handen komen van leden van de wereldelite. Zo is het commercieel geëxploiteerde Marakele National Park te Zuid Afrika, in beheer en eigendom van de Familie Fentener van Vlissingen, schatrijk geworden door ‘intensieve samenwerking’ en handel met de Duitsers in de oorlog waarvoor godfather Frits twee onderscheidingen heeft ontvangen van Hitler.³ De familie is nauw bevriend met het koninklijk huis. In het verleden ging Bernhard vaak met Paul Fentener op jacht. Onlangs heeft studievriend Harold Fentener van Vlissingen, Willem Alexander geholpen bij de aankoop van vier percelen voor villa’s, onderdeel van een commercieel vastgoedproject in een paradijselijk stuk ongerept natuurschoon aan zee van 10.000 hectare, dat echter valselijk als ‘Machangulo Reserva da Natureza’ bij de straatarme Mozambikaanse overheid is aangemeld.⁴ Ook in dit afgebakende ‘resort’ – een Saint-Tropez in spé – zijn de oorspronkelijke bewoners niet meer gewenst. Bestuursvoorzitter Harold gaat het Machangulo ‘Natuurreservaat’ commercieel exploiteren. Hij is aandeelhouder van het vastgoedproject gelegen in een der schoonste natuurgebieden ter wereld.⁵ Alexanders aankoop is gestrand door aanhoudende kritiek vanuit Nederland. In Muelle de Piedra, een adembenemend Argentijns stuk oernatuur gelegen aan een meer, te exploiteren als ‘ontwikkelingsgebied’, hebben Koningin Beatrix en Willem-Alexander eind 2008 twee stukken land gekocht van respectievelijk 7300 en 8100 vierkante meter. Een ‘ondoordringbaar bos met vierhonderd jaar oude bomen’ moet wijken voor twee villa’s.⁶ De directeur van het privé-resort is aangeklaagd wegens corruptiezaken bij een provinciale bank.⁷ Reservaten blijken Big Business: Marloes van Amerom en Bram Buscher observeren in hun onderzoek dat ‘privatisering, vrije markt, privaat landeigendom en de commercialisering van conservatie steeds meer de hoekstenen zijn geworden van reservaten als de door Bernhard opgerichte Peace Parks.’⁸ Onder de dekmantel van milieuvriendelijke biobrandstof kopen multinationale corporaties uit onder meer Nederland, van derde wereld overheden enorme lappen spotgoedkoop land terwijl de boeren worden verdreven en niet gecompenseerd. Nieuwe regels verbieden hen nog langer het boerenbedrijf uit te oefenen. De Nederlandse regering staat corporaties daarbij toe dat zij haar internationale verdragen misbruiken om arme landen af te persen, schrijft TNI, een ‘world wide fellowship of scholar activists’.⁹ Tussen de 15 en 20 miljoen hectare is inmiddels onteigend, rapporteert IRIN, een project van de Verenigde Naties. Het Tanzaniaanse nieuwsblad ‘The Citizen’, bericht op 31 juni 2009 over multinationals die op enorme schaal land aankopen ‘voor biobrandstof’ met de locale boeren als slachtoffer. De boeren trekken naar de grote steden, sluiten zich aan bij het werklozenleger of proberen in dienst te treden als arbeidskracht bij multinationals tegen een hongerloontje: ‘Op een dag ging ik naar de boerderij maar ik realiseerde me dat er iemand anders op de boerderij was en toen werd me verteld dat het land verkocht was. Sindsdien is het me niet meer toegestaan het boerenbedrijf uit te oefenen.’¹⁰ The American Chronicle constateert op 17 mei 2009 een nieuwe kolonisatie van Afrika door Multinationals, van wie de eigenaren voortkomen uit de oude kolonisatie-families.¹¹ The Independent van 3 mei 2009 constateert hetzelfde en spreekt zelfs van een ‘race’ om het bouwland in de wereld. Boeren worden verdreven. Schatrijke corporatie-eigenaren speculeren op stijgende voedselprijzen en denken met de patentering van vaak genetisch gemanipuleerde voedselgewassen ‘om honger in de wereld te bestrijden’ enorme winsten te gaan maken.¹² Aan de voedselstandaarden beschreven in de per 31 december 2009 ingevoerde wereldwijde Codex Alimentarius kunnen de kleine boeren in de derde wereld niet voldoen. Het creëren van schaarste geeft macht, of om met Kissenger te spreken: ‘degene die de voedselvoorziening beheerst, beheerst de wereld.’ Op 10 december 1974 publiceert hij zijn ‘National Security Study Memorandum 200: Implications of Worldwide Population Growth for U.S. Security and Overseas Interests.’ Daarin beschrijft Kissinger het ‘grote gevaar’ voor Amerika’s ‘veiligheid en overzeese belangen’ in grondstoffen voor de VS en bondgenoten dat dreigt indien de wereldbevolking verder toeneemt, alsmede zijn eugenetica-plan om met de macht over de voedselproductie de bevolking terug te brengen. Dertien landen kiest hij uit voor drastische bevolkingsreductie.

Angstzaaicampagnes: niet-elite is rattenplaag die ‘voor milieubehoud’ bestreden moet worden

Om al deze ontwikkelingen, acceptabel te maken bedient de internationale milieubeweging en het WNF, gefinancierd door de belangrijkste corporaties en banken via de 1001 Club zich van een probaat middel: angst. Momenteel via de verkondiging van het ras naderende einde der tijden door de opwarming van de aarde. Het debat over de opwarming van de aarde herinnert aan dat over de zure regen, schrijft de Chicago Tribune op 5 december 2006.¹³ De zure regen blijkt de zoveelste mislukte hoax die als een nachtkaarsje is uitgegaan. In haar rapport ‘The State of the Climate’ beweert het WNF al in 1997 dat de door de mens veroorzaakte ‘verandering van het wereldklimaat nu definitief een feit’ is, ondanks het prille stadium van het onderzoek.¹⁴ Inmiddels hebben hackers aangetoond dat de rapporten over klimaatopwarming gebaseerd zijn op leugens ter verhoging van belastingen en corporatiewinsten. De rampenscenario’s zouden een centrale aanpak vereisen in handen van de corporate wereldtop. The Australian publiceert op 23 november 2009 ondermeer een mail met de tekst ‘het WNF-Australië wil dat een bepaalde sectie van het [klimaat]rapport wordt aangedikt omdat het bang is dat de sectie te terughoudend lijkt in vergelijking met de informatie van de CSIRO.’¹⁵ Het WNF blijft volhouden. De Telegraaf beschrijft in september 2009 het door het WNF geschetste rampenscenario waarbij een vierde van de wereldpopulatie gevaar loopt: ‘GENEVE- De door klimaatverandering smeltende Noordpool vormt een bedreiging voor meer dan een kwart van de wereldbevolking vanwege overstromingen. Dat heeft het Wereld Natuur Fonds (WWF) woensdag bekendgemaakt.’¹⁶ Om de eugenetica-gedachte vaste voet aan wal te laten krijgen moet de burger ontvankelijk worden gemaakt voor de gedachte dat hij de oorzaak is van de opwarming van de aarde. De 1001 Club representeert eveneens de Club van Rome. ¹⁷In hun publicatie The First Global Revolution in 1991, stelt de club onder de titel ‘De gezamenlijke vijand van de mensheid is de mens’: ‘Zoekende naar een gemeenschappelijke vijand tegen wie we ons kunnen verenigen brachten we het idee te berde dat vervuiling, de dreiging van opwarming van de aarde, watertekorten, hongersnood en soortgelijk, de truc zou kunnen doen.’ ¹⁸

Kunstmatig in stand gehouden schaarste, armoede en hongersnoden hebben een functie

De ernstigste vervuiling, vernietiging en exploitatie van het milieu vindt niet plaats door de burger maar door de eigenaren van de multinationals die met de verovering van de wereld door het internationale graaicorporatisme zichzelf alle aardse schatten toe-eigenen, terwijl boeren van hun inkomensbronnen worden ontdaan, Afrika door hun toedoen verhongert en hele volksstammen belanden in derde wereldsteden waar ze voor een appel en een ei Nike-schoenen mogen produceren onder erbarmelijke omstandigheden (zie hiervoor de documentaire van John Pilger ‘The New Rulers of the World’).
De oligarchie, hun banken en corporaties, verenigd in lichamen die ondemocratisch en heimelijk opereren (1001 Club) gebruiken de internationale milieubeweging als vehikel voor hun belangen. De mentaliteit en politiek die deze groep drijft zijn in deze tijd van toegebrachte ‘crises’ meer dan ooit voelbaar. De internationale power elite wenst daarin afhankelijkheid en heeft geen belang bij verbetering. Jean Pierre van Rossum, een zonderlinge Belgische vermogensdeskundige die voor zijn arrestatie de zeer rijke elite – waaronder het Belgische Koningshuis – adviseert bij hun investeringen, formuleert het in het derde deel van de VPRO-documentairereeks ‘Het Grote Complot’ wel bijzonder treffend:
‘Het is eigenlijk de financiële machtskliek die er voor zorgt dat landen arm blijven. Waarom persisteert armoede?
Omdat het een functie vervult…’

Auteur: Jim beame
Bron Afbeelding(en): azrainman @ Flickr.com
Bron(nen): Anarchiel

Disclaimer

Noten: