Ik wil je uitnodigen, met mij een grappig maar waar reisje te maken door het geheugen van het brein, of anders gezegd, je de mythe van de mens te herinneren.

Om het uitstapje te begrijpen dat wij mensen maken uit de tijdruimte in de dualiteit om bewust terug te keren in het licht van die eenheid.  Om over die eigenaardige gewoonte die ons dat uitstapje doet maken te mediteren.  Waarom stapten wij uit de eenheid, uit het ‘aards paradijs’ en dwaalden we rond in een wereld van lijden, gescheiden van het bewustzijn van eenheid?

Om de te verhelderen vroeg ik hulp. Vragen wij allen hulp omdat we vergeten zijn hoe eeuwig geluk te leven. En het is niet jij of ik  die de oplossing gaan vinden voor dat probleem, maar het is de ontwikkeling van het brein dat ons terug, maar nu bewust naar het licht en de liefde van het wezen leidt. Tja, ik dacht ook steeds dat ikzelf dat probleem moest of kon oplossen. Maar gezien het hier volgende blijkt dat een illusie. Niet ik of jij, maar de mens als geheel realiseert zijn eigen mythe.

Aan het begin van de mensheid waren wij slechts voorzien van het aller-oudste deel van ons brein. Logisch. Het was het begin van de mensheid. We hadden slechts de beschikking over ons reptielenbrein; het meest primitieve deel dat ook nog in ons hedendaagse brein aanwezig is en functioneert. Het instinctieve in ons dat de leiding neemt op die momenten dat we vechten om materieel te overleven en ons voortplanten.

Dat reptielenbrein; het overlevingsinstinct laat ons eten, voortplanten, vijanden aanvallen enz. Het is het deel van ons brein dat geen enkele weet heeft van tijd in de zin van ‘zaaien om te oogsten’. Er is slechts de onmiddellijke actie of reactie op wat zich voordoet. Continu klaar om het gevecht van overleven te voeren. Het waarom en hoe van wat gebeurt is een vraag die hier in het reptielenbrein niet opkomt. Actie en reactie is wat is. Maar waar zouden wij zijn geweest zonder die zin voor gevaar? Dus is het ook erg praktisch, dat deel van ons brein te bezitten. Om het hierbij te laten; te leven in voortdurende oorlog met de omgeving is alleen toebedeeld aan hen die louter vanuit het reptielenbrein leven.

Gelukkig is de evolutie daar ook niet getopt.

Het waren omgevingsfactoren, niet de mens zelf, die zorgden voor een evolutie van ons brein. Het mammalien deel van ons brein heeft niet dat instinctieve aspect van  de jager, maar kon evolueren dankzij bomen en planten; dankzij het feit dat wij een moestuintje gingen aanleggen. Zaaien om te oogsten. De mens is op weg zijn eigen mythe te realiseren. Het is op dat moment in de geschiedenis van het brein, dat de tijd zijn intrede doet. Het instinctieve deel heeft daar geen weet van. Het feit onze moestuin te zijn gaan bewerken schiep een opening tussen voordien en nadien want in de winterna een ruime oogst en voordat er opnieuw gezaaid zou worden, was er niets te doen, was er tijd over. En het is ook op dat moment dat man en vrouw zich gingen onderscheiden of uit het oog verloren hebben. in die opening tussen zaaien en oogsten gingen vrouwen potten maken en bakken.  Voorraad schuurtjes waren nodig. Maar omdat er tijd over was, versierden de vrouwen die potten. Op de voorraad schuurtjes schilderden ze golvende lijnen in cirkelvormen en spiralen die spraken van de eeuwige en tijdelijke cycli waar zij als vrouw zo mee verbonden waren. Maar op diezelfde potten schilderden ze ook stipjes in verschillende hoeveelheden gegroepeerd. Negen maanden als cyclus en als getal, maar ook andere wijsheid. Ik weet niet of ze zich daar volledig bewust van waren op dat moment, maar die wijsheid zette zich zeker vast in het mammalien deel van hun brein. Dat is de vrouwelijke wijsheid; die van de cycli en de getallen. Zo ontdekten de vrouwen het moment dat ‘gezaaid’ kon worden.

Ondertussen zochten ook de mannen naar een bezigheid in die opening van de tijd. Nou je, hier in Nederland en België was er bier, in Frankrijk wijn en ook andere versnaperingen deden de ronde.  Maar ondanks of misschien juist dankzij dat vroegen de mannen zich af, hoe zij de goden te slim af konden zijn. Want een goede oogst was niet altijd het geval. Dat was de geboorte van de spiritualiteit. Ik had altijd gedacht (of gehoopt) dat er verhevener, subtieler oorzaken aan spiritualiteit ten grondslag lagen. Maar ja, het is zoals het is. Zo ontstonden er riten; offergaven voor een goede oogst. Voedsel voor de goden in ruil voor voedsel voor ons. Wij gaven om te ontvangen. En dat maakte gelukkig. Waar zijn wij dat kwijtgeraakt? Waar zijn wij gaan denken dat krijgen gelukkig maakt? Maar dat terzijde? Ruilhandel tussen de verschillende stammen kwam op dat moment ook op. En men wisselde daarbij ook ervaringen uit. De vrouwen over de cycli en de getallen en de mannen over vruchtbare rituelen; spiritualiteit. De opvoeding kreeg hier een specifiek karakter. Het leren geven om te ontvangen; spiritualiteit. En dat alles om grip op het leven te krijgen; de zaken in eigen hand te hebben. een mooie ontwikkeling. De vrouwen ontwikkelden zich verschillend als de mannen, maar juist dat maakte een volgende stap mogelijk in de terugkeer naar eenheid; maakte een volgende stap in de mythe van de mens mogelijk. Zonder dat onderscheid tussen man en vrouw zou de wereld er vandaag de dag heel anders hebben uitgezien. Maar zover is het hier nog niet.

Het derde deel van ons brein is meer een deel dat de voorgaande twee omhult, omhelsd. De neocortex. Dat deel ontwikkelde zich in de tijd dat volkeren migreerden. Veranderingen van weersomstandigheden noodzaakten die tocht. Het leven op een vaste plek maakte plaats voor reizen in tijd en ruimte. Zo werd de mens zich bewust van het fenomeen ‘reizen’ dat onmogelijk was te ontdekken op een vaste woonplaats. Niet alleen het reizen naar vruchtbaarder oorden in letterlijke zin. Dankzij dat reizen werden wij ons bewust dat er op andere plekken, andere gewoontes waren die verschillend van de onze gegroeid waren. We leerden van andere volkeren een andere ‘geschiedenis’. De bevolking op aarde nam toe en dat schiep voedselproblemen. Dus gingen wij onze ‘geschiedenis’; onze kennis verborgen houden om te overleven. Zo werd ruilhandel vervangen voor koopwaar en vergaten wij dat geven ontvangen is. Gingen wij denken dat krijgen vreugde bracht. Armoede brengt handel en de hele ellende die altijd in oorlog uitmondt. Het reptielendeel werd krachtiger. De omgevingsfactoren veroorzaakten ook dat.

Nu is er verleden, heden en toekomst;  een geschiedenis; een mythe. En bovendien heeft de neocortex ervoor gezorgd dat het ‘ik’ ontstond daar waar eerst de jager was, daarop de boer en daarop man en vrouw, is er nu een individu. Dat individu neemt ‘het moment’ in beslag dat tussen verleden en toekomst ligt. En dat moment noemde het ‘ik’. Het gevolg was, dat wij onze wortels verloren. Doordat we als ik hetgeen gebeurt beleven zijn we nu afgescheiden van het geheel. Nu was er verleden, ik en toekomst. De individuele mythe was geschapen. Nadat man en vrouw gescheiden waren, is nu het individu (uit hen) geboren. En zo ontstond het gevoel ANGST. Niet als woord, maar als aanwezigheid. De mens, uit de eeuwigheid (het aardse paradijs) gestapt in het afgescheiden individu heeft als basisgevoel angst. Verloren zijn. Eenzaamheid. Nu we onze wortels hebben verloren beangstigd ons het leven. Dat maakt het zoeken naar een oplossing mogelijk; de mythe van de mens op weg naar huis. “Alle nadeel heeft zijn voordeel” zei Johan Cruijff al. Op dat moment in de geschiedenis werden wij ons bewust van een durende pijn. Ondanks materiële pleziertjes zo af en toe.

Op die manier ‘omhelsd’ de neocortex die delen die eerder groeiden.

De acceptatie van dat wat is; iets dat de jager en de boer nog in zich hadden, zij het niet bewust, is verdwenen in de individualisering. Dat geeft geboorte aan wensen en lust. Het zoeken naar het beëindigen van die durende pijn. In de materie vonden we niet de oplossing; momenten van vergetelheid wel  . . . even. Maar oplossen deed het die durende pijn niet.

Dus gingen we verder op zoek.

Omdat we onze wortels kwijt waren, gingen we buiten zoeken. We zochten God of hoe je de situatie, bevrijd van angst ook wilt noemen.

Op dat moment in de geschiedenis in en van ons brein, worden er mensen geboren worden er mensen geboren die zich bewust zijn van hun geschiedenis. Mensen die zich hun levens in de eerdere delen van het brein herinnerden. Die zich realiseerden waar ze vandaan kwamen. En van die mensen waren er enkelen die zich daardoor realiseerden waarheen wij in de mythe van de mens op weg zijn. Zij realiseerden dat niet in een toekomst, maar op dat moment. Het nu ging weer open kan je ook zeggen. En daar stapten zij in. Niet meer als individu, maar als deel en geheel van de mythe mens; terug in eenheid dus. Jammer genoeg is het zaak om dat ‘karma’ te hebben; om zich te kunnen verenigen met het geheel is het zaak de kennis en capaciteiten van de vrouwen en die van de mannen te verenigen in ons individuele wezen. Dat hier zeg ‘ik’ hoor, niet diegenen die zich gerealiseerd hebben.  Maar juist dat realiseerden zich ook diegenen die de eenheid hadden ‘bereikt’. Dus begonnen zij aan het al die ikken de weg te wijzen. En ze hadden voor ieder van ons de juiste remedie want zij hadden immers uit eigen ervaring in het verleden al die situaties al beleefd en wisten dus hoe te ageren om te komen waar zij nu waren. “wat is het verschil tussen jou en mij”, vroeg hij of zij aan de ikken. Wij waren sprakeloos. En dat was de bedoeling. In die stilte lichtte iets op in ons wezen. dus begonnen wij te mediteren op de vraag; “wat is het verschil tussen jou en mij”.

Eeuwen in mensenjaren van onderscheiden tijd en ruimte gingen voorbij. Sinds de eerste mensen bewust terug in de eenheid vrij van angst terug waren gekomen, heeft de beocortex de gewoonte opgepakt wakker te worden, dankzij de vraag die lang geleden werd gesteld; “wat is het verschil tussen jou en mij”. En het is met de prefrontale cortex dat wij onszelf nu kunnen aanschouwen; dat wij binnen in ons gewaar kunnen zijn. En dat maakt wakker uit de slaap van onwetendheid. Het onderscheid oplossen tussen binnen en buiten, is niet daarbuiten te vinden. En op het moment dat de wekker gaat, ontdekken wij dat het innerlijk universum in niets verschilt van dat daarbuiten. Op dat moment in de mythe van de mens zien wij een oeroude sjamaan die ons een lege schedel in zijn hand laat zien, daarbij vrolijk lachend.  Wij zijn de deur die zowel binnen als buiten waarneemt. De leegte in de schedel. Wij zijn de deur die toeval en synchroniciteit scheidt. De droom aan de ene kant; de mythe aan de andere kant. De deur; bewustzijn van datgene wat is.

Op dat moment is het niet meer dat wat gebeurd wat telt, maar de tijdruimte die wij mogen innemen. Deel van en een met de mythische dans die het bewustzijn waarneemt.

Geven is weer ontvangen geworden. De cyclus mens is voltooit in bewust zijn

Zolang we in dit lichaam leven, zullen we ons bewust zijn van de verschillende delen van ons brein. Ze in harmonie houden is geven. Wij zijn allen de evolutie van onze (voor)ouders dus laten wij hen dankbaarheid schenken voor de mogelijkheid het einde van de weg te kunnen wezen. Zonder hen hadden wij niet eens hersens.  Maar heb ik jou ook al niet eens ontmoet op het moment dat onze hersenen nog slechts bestonden uit het reptielenbrein? En later ook nog een aantal keren. Tot we ons hier in liefde konden verenigen in het ene al aanwezige. JIJ, mijn liefdevolle spiegel. Net als onze voorouders, dank ik ook jou hartelijk voor die hulp.

Ik hoop dat deze cerebrale reis je plezier deed. En wens dat wij allen NU op dit eindpunt van de mythe aanwezig kunnen zijn.

Auteur: Frans

Bron Afbeelding(en): Pink Sherbet Photography @ Flickr.com
Bron(nen): Frans

Disclaimer