Misstanden
Dat er in de geestelijke gezondheidszorg vele misstanden zijn, zal voor velen geen grote verrassing meer zijn. De macht van Big Pharma en de zorgverzekeraars, dus Big Money, heeft als een pandemische ziekte de gehele gezondheidszorg wereldwijd besmet. Geen vaccin is daar tegen opgewassen. Fusies, bijbehorende klauwen met geld kostende reorganisaties en p.r.-machines, overkill aan managers en bovenal kleptocratische topmanagers hebben ons lichamelijk en geestelijk welzijn tot een lucratieve industrie gemaakt.

Waarbij sommigen spreken van een industrie des doods, waar het de psychiatrie betreft. Maar ook de algemene ziekenhuisindustrie weet als geen ander fataal aflopende blunders te veroorzaken. Uit een onderzoeksrapport van de Inspectie van de Gezondheidszorg (IGZ), dat werd verricht in 21 ziekenhuizen met betrekking tot 1,3 miljoen opnames in 2004, bleek dat er in die periode 1735 potentieel vermijdbare sterfgevallen hebben plaatsgevonden. (Bron: KLIK DEZE LINK)

Daarnaast gezet is die ene zaak van Sylvia Millecam natuurlijk veel erger, daar deze in het alternatieve heksencircuit plaatsvond.

Zieke denkwereld
Zowel het fenomeen ziekte in zijn breedste zin, als de reguliere benadering en behandelwijze ervan zijn een weerspiegeling van de heersende denkwereld binnen een samenleving. Een ziek denken brengt lichamelijke en psychisch/emotionele stoornissen voort, maar ook zieke organisatievormen. De geïnstitutionaliseerde ziekenzorg, over gezondheidszorg spreek ik in dit verband liever niet meer, zet op basis van dit zieke denken verziekte organisatievormen in de wereld. In een wereld die door het geld- en machtsdenken wordt beheerst, wordt ook in de geïnstitutionaliseerde ziekte-industrie de gehele organisatie door de bril van het €-teken bekeken. Alles wordt afgemeten aan hetgeen het kost. De totaal criminele privatisering van die ziekte-industrie heeft er aan bijgedragen, dat het grootindustriële denken van zo veel mogelijk te willen verdienen tegen zo laag mogelijke kosten zijn weerslag vindt in de kwaliteit van het product dat men biedt. Industriële processen heten productieprocessen. Er moet iets gemaakt worden, dat verkoopbaar is. In de ziekte-industrie heet dat product ‘zorg’.

Dat dit industrieel productiegerichte denken ook het denken in de ziekte-industrie qua taalgebruik domineert, mag blijken uit het gegeven dat men de bedbezetting in managersterminologie productie noemt. De uitspraak die ik op mijn werk in de ziekte-industrie veel heb gehoord, dat men meer productie moet draaien, houdt in dat men een hogere bezettingsgraad op afdelingen wil. Desnoods schept men een overbezetting aan cliënten/patiënten, de inkomstenkant, met bijbehorende onderbezetting aan de personele kant, de kostenkant. Er zal en moet meer geld binnenkomen, om de ziekte-industrie als melkkoe verder te kunnen benutten. Dat dit een bijzonder kortzichtige en zieke denkwijze is, blijkt uit het gegeven dat de onderbezetting van het personeel leidt tot een hogere werkdruk, dus hoger ziekteverzuim en soms zelfs arbeidsongeschiktheid, dus hogere kosten. Deze zijn echter deels voor de instellingen, maar voor het grootste deel voor het sociale uitkeringsstelsel, dat wij met elkaar zelf betalen middels premies en belastingen.

Het komt er kort door de bocht gezegd op neer dat wij zelf betalen voor het onszelf ziek laten maken, voor de behandeling en voor de salarissen van de kleptocraten die niets liever willen dan ons financieel leeg te melken. Wij betalen voor het ons ziek laten maken, wij betalen voor reguliere behandelingen die alleen de symptomen bestrijden en daardoor vaak nog ziekmakender zijn en wij betalen op emotioneel/energetisch niveau met het ervaren van leed, onmacht en wanhoop. Zou het misschien niet zinvol zijn, om dit gegeven op grote schaal in te gaan zien en deze waanzin, die wij onszelf aandoen, te stoppen? Of zijn wij zo masochistisch dat we er van genieten om dit zieke systeem in stand te houden?

Risicovol ziek denken
In het multinationaal industriële denken is men bereid om risico’s te nemen, waar men de belangen van vele burgers wereldwijd mee schaadt. De industriële milieuvervuiling, de ongebreidelde grondstoffenroof en de uitbuiting van arbeiders en hele bevolkingen zijn allemaal risico’s ten aanzien van het leven op deze planeet, die de zieke topdenkers graag nemen. Het adagium ‘zolang het maar geld en macht oplevert’ reikt zo ver dat zelfs afvalproducten handelswaar worden. Zo wordt bijvoorbeeld afval dat men in westerse landen niet kwijt kan tegen mooie vergoedingen, voor hen die daarover de beslissingen nemen, in Oost-Europese en Afrikaanse landen gedumpt. Ook overgedateerde en dus voor ons afgekeurde medicijnen worden in armere landen verhandeld.

In de uitzending voor Argusoog Radio op 10 juli 2008 heeft Ad van Rooij laten weten dat chemisch afval niet volgens wettelijke richtlijnen wordt vernietigd, maar in allerlei bouwmaterialen wordt verwerkt. Een werkelijk totaal ziek en gestoord denken ligt hier aan ten grondslag. Deze man, die voor Argusoog Radio zijn trieste klokkenluiderverhaal vertelde, vecht sinds eind 1987 nog steeds zijn eenzame strijd tegen een totaal corrupte overheid die zijn bewezen waarheid wil onderdrukken en het leven van hem en zijn gezin kapot wil maken.

Onlangs zag ik in het kader van een herhalingscursus bedrijfshulpverlening een voorlichtingsfilm van de brandweer over de Schipholbrand. Deze heeft zo rampzalig kunnen zijn door een opeenstapeling van fouten van het personeel en door het niet voldoen aan de bouwvoorschriften en brandveiligheidseisen van deze door de Nederlandse overheid zelf beheerde gevangenis. De vleugel waar de brand uitbrak mocht er eigenlijk niet eens staan, daar er geen vergunning voor was aangevraagd. Te bizar voor woorden en tekenend voor een corrupte overheid die zich niet eens aan haar eigen vergunning- en veiligheidseisen houdt.

Veiligheid boven al
Ook in de ziekte-industrie komen dit soort malafide wantoestanden voor. Ik heb een baan als wakende nachtdienst in een behandelafdeling bij een instelling voor sterk gedragsgestoorde licht verstandelijk gehandicapten (SGLVG). Naast mij als wakende wacht is er een slaapdienst aanwezig. De afdeling is gehuisvest in een gebouw dat veroudert is en niet meer voldoet aan allerlei veiligheidseisen. Vanuit het ministerie van justitie wordt er steeds meer druk uitgeoefend op verschillende instellingen om cliënten op te nemen met een justitiële achtergrond. Deze mensen met vaak een emotionele ontwikkelingsstoornis naast hun licht verstandelijke handicap, zijn wegens een vergrijp in de bajes gekomen, hebben TBS met dwangbehandeling gekregen en moeten daarvoor naar een ggz-instelling. De TBS-instellingen zitten veelal vol en de doelgroep die nu steeds meer bij ons komt past noch in die TBS-klinieken noch in de reguliere psychiatrie. Probleem is echter dat zowel de huisvesting als het personeel van de afdeling waar ik werk, hier niet op ingesteld zijn. Afgelopen maand zijn op die afdeling drie cliënten wegens onhandelbaarheid en toenemende dreiging van gewelddadige escalaties teruggeplaatst naar de bajes.

Spelen met vuur
Dat niet alleen de bewoners met een justitiële achtergrond voor dreiging zorgen werd mij een tijd geleden duidelijk toen een man, met psychotische belevingen en angsten tijdens mijn dienst zijn eigen matras in brand stak. Gelukkig kon ik de brand snel blussen en liep het allemaal goed af. Het brandmeldsysteem was hopeloos veroudert en gaf meermaals valse alarmmeldingen door. De afdeling staat bovenaan op de lijst van valse alarmmeldingen in de gemeente. Daarbij moet je je wel bedenken dat die brandweerlui, die dan vaak midden in de nacht op moeten komen draven bij de zoveelste vals alarmmelding, vrijwilligers zijn. Tijdens mijn vakantie is er een nieuwe brandmeldcentrale geïnstalleerd. Tijdens mijn eerste dienst na de vakantie werd ik daar mee geconfronteerd. Het zag er allemaal prima en gemoderniseerd uit. Ik vond het een hele vooruitgang, dat men het de moeite waard had gevonden om er geld in te investeren. Ik hoorde echter dat de oude centrale in mijn vakantie helemaal de geest had gegeven. Tja, dan vind ik het wel weer erg triest dat men het zover heeft laten komen. Het gaat hier immers om vitale veiligheidsbelangen van medewerkers en bewoners.

Ik heb gedurende die eerste nachtdienstweek na mijn vakantie mogen ervaren hoe menselijk falen in samenhang met een afhankelijkheid van moderne techniek tot een bijna ramp heeft geleid. Doordat de draden van twee brandmelders omgewisseld waren in de juist nieuw geïnstalleerde brandmeldkast gingen bij een daadwerkelijke alarmmelding belangrijke minuten verloren bij het lokaliseren van de brand. Door een bewoner werden we er op gewezen dat een medebewoner in zijn kamer aan het schreeuwen was. Bij het afgaan van het alarm waren we door de foute verbindingen op een verkeerd been gezet en liep ik elders in het gebouw te zoeken naar een geactiveerde melder, die er niet was. Daarbij was ik er vanuit gegaan dat het opnieuw om een valse melding ging. Toen duidelijk werd dat het om een echte brand ging in dezelfde kamer van de eerder genoemde bewoner, deed mijn collega de deur open en laaiden de vlammen al hoog op vanuit een kamer, die vol stond met een dikke zwarte rook. De collega kon met gevaar voor eigen leven de betreffende bewoner uit de kamer halen en ik kon met enige moeite de brandhaard blussen.

Communicatie
Nadat de bewoner in veiligheid was gebracht en voor zover mogelijk verzorgd en naar het ziekenhuis vervoerd en de andere bewoners van de afdeling waren geëvacueerd, kon de brandweer bezig gaan met het verdrijven van de inmiddels over de gehele afdeling verspreidde rook. Toen dat klaar was, ben ik de rest van de nacht bezig geweest om veel heen en weer te bellen met een bereikbare dienst, die op een onbereikbare reisafstand van drie kwartier woont, de politie en het ziekenhuis. De bewoner kon, nadat niets ernstigs was geconstateerd, niet meer op de Eerste Hulppost blijven. Er moest een andere plek voor hem geregeld worden, daar hij ook niet terugkon naar de afdeling. My god, wat een nacht was dat. Pas later merkte ik dat het me emotioneel veel meer had aangegrepen dan ik in eerste instantie had gedacht.

Toen ik twee avonden na de brand weer op mijn werk verscheen sprak ik tijdens de overdracht met een collega. Deze hoorde van de foutmelding en de na de brand aan het licht gekomen verkeerde verbinding van draden. Daarvan schrok hij. Want hij had drie weken eerder, tijdens een aantal invalnachtdiensten, twee valse brandmeldingen gehad. Hij had daarbij geconstateerd dat twee locaties in het gebouw met hun verbinding in de meldkast verwisseld waren. Dit had hij netjes per mail doorgegeven aan het management, het secretariaat en het hoofd van de technische dienst. De laatste had hem de volgende dag daarop geantwoord en opdracht gegeven de fout te herstellen. Bij het horen van zijn verhaal en het zien van zijn verstuurde mails werd ik enorm boos. Drie weken lang wist men van een vitale fout, juist zo vitaal vanwege de neigingen tot brandstichting van de betreffende bewoner. Juist het feit dat het zijn kamer betrof had er meteen voor moeten zorgen dat de fout verholpen werd. Dit is dus niet gebeurd. Ik heb in een mail aan het management onverbloemd mijn gevoelens geschreven en directe actie geëist.

In het evaluatiegesprek dat enkele dagen na de brand plaatsvond werd ik naar aanleiding van een door mij gestelde vraag geconfronteerd met het brand en ontruimingsprotocol. Dit protocol was ik bekend mee door een cursus Bedrijfs Hulpverlening (BHV). Dat protocol houdt in, dat zodra wij een werkelijke brand zouden constateren, de eigen veiligheid voorop zouden moeten stellen en wij zouden moeten wachten tot de brandweer de brand kwam blussen. Deze richtlijnen zijn natuurlijk goed bedoeld, maar vanuit het denken geschapen. In reële situaties handelen mensen nu eenmaal vanuit hun gevoel en vaak vanuit hun intuïtie. Hier gaan dus die regelgeving en dwangmatige protocollering van werksituaties volledig de mist in. In ons overgereguleerde Nederland wordt enerzijds verlangd dat wij onze eigen verantwoordelijkheid nemen, maar anderzijds wordt die ons aan alle kanten ontnomen door die regulerende controledwang. Een te grote hoeveelheid aan regels duidt op een ziekelijke dwangneurose tot controle. Conclusie is dus dat de Nederlandse staat bijzonder ziek is.

Cultuur van misstanden
Bovenstaande misstanden hebben mij zelf doen ervaren hoe een verziekte organisatie voortkomend uit een ziek eenzijdig materialistisch mens- en wereldbeeld totaal geen besef heeft van de waarde van een mensenleven. Dat mijn verhaal binnen deze instelling niet op zichzelf staat hoor ik van collega’s van de dagdienst, waarvan er vijf of zes met aan het werk gerelateerde klachten ziek thuis zijn. Zij die zich binnen de afdeling nog staande houden, beginnen ook steeds meer op hun tandvlees te lopen door een bovenmatige werkdruk. Daarnaast is er een communicatiecultuur waarbij de door het personeel op de werkvloer gesignaleerde problemen niet worden opgepakt en/of serieus worden genomen door het management. Wanneer er iets echt heel fout gaat zoals in mijn beschreven ervaring, wordt er een duur extern bureau ingehuurd om de gehele afdeling inclusief het gebouw door te lichten en waarschijnlijk met duur betaalde niet uitvoerbare adviezen te komen.

Ik kan dit soort misstanden alleen begrijpen als ik het grotere maatschappelijke plaatje in ogenschouw neem. Want ook mijn ervaringen binnen een andere instelling, een psychiatrisch ziekenhuis waar ik al tien jaar een vast invalcontract heb, hebben me hetzelfde soort misstanden laten zien. In die instelling heb ik in een tijdsbestek van drie jaar twee fusies met bijbehorende klauwen met geld kostende reorganisaties en p.r.-machines meegemaakt. Deze leidde tot een overkill aan managers en bovenal tot kleptocratische topmanagers, nadat de niet zo vrije marktwerking ook op de ziekte-industrie van toepassing werd geacht. Hoe kan het ook anders zijn, dat wanneer je economische krachten een sociaal-maatschappelijk werkveld laat bepalen, er dezelfde fenomenen plaatsvinden als in de rest van de industriële productieprocessen.

Na die fusies moesten de kosten daarvan steevast door bezuinigingen verhaald worden op de werkvloer. Zinvolle dagbestedingen werden weggesaneerd, omdat er geen geld meer voor bleek te zijn. Er voor in de plaats kwam de depressief makende leegte van het niets doen en rondhangen, afgewisseld met een beetje fröbelen bij crea-bea, zoals cliënten het noemen. Echte diepgaande therapeutische gesprekken vinden er niet plaats. De therapie bestaat voornamelijk uit het medicijnen slikken. Als je als cliënt al niet depressief bent bij binnenkomst in de instelling, dan wordt je het op deze manier wel tijdens je verblijf. En de directeur gaat er met vette bonussen bovenop zijn nog vettere salaris vandoor en laat te regelmatig zijn directiekamer van een nieuw interieur voorzien. Over de onkostenvergoedingen die dit soort lui opvoeren, zullen we het dan maar niet hebben.

Wie speelt er nu met vuur?
Als ik het grotere maatschappelijke plaatje zie, om het geheel te kunnen begrijpen, dan vraag ik mij af wie er nu werkelijk met vuur speelt. Sociaal-maatschappelijke organisaties die opgezet zijn om het welzijn van mensen te dienen, maar die hetzelfde soort mankementen vertonen als de rest van onze Corporate Society, kunnen op deze wijze nooit en te nimmer ook maar enige welzijnsverbetering, laat staan gezondheidsverbetering, bewerkstelligen. In een cultuur waar de dood enerzijds tot taboe is verklaard, maar anderzijds doodsheid in al haar uitingen tot norm heeft verheven, kan het Leven niet haar ware essentie laten zien. Daarom speelt in mijn beleving de gehele geestelijke ziekte-industrie met vuur, daar waar zij de zwakkeren en kwetsbaren binnen de samenleving evenzeer uitkotst als dat in de rest van de Corporate Society wordt gedaan. De B.V. geestelijke ‘gezondheids’zorg maakt deel uit van de B.V.-Nederland. Deze maakt weer deel uit van de B:V Europa, die op zich weer deel uitmaakt van de B.V. Aarde. Althans, een kleine elitaire club van mensen denkt dat dit zo is. Zij hebben nu nog de macht om sociaal-maatschappelijke krachten aan te sturen, daar velen zich daar nog door laten sturen. De steeds sterker wordende waanzinnig neurotische vaccinatiedwang, zou wel eens tot gevolg kunnen hebben dat steeds meer mensen de schellen van de ogen zullen vallen. Daarmee bereikt men precies het tegengestelde resultaat van wat men beoogt. Zo werkt het Kwade onbedoeld mee aan het bewerkstelligen van het Goede, namelijk bewustwording van de eigen individuele kracht.

Piramides overal
Het inmiddels overbekende piramidesymbool met het alziende oog in de top, dat min of meer los lijkt te staan van de rest van het geheel, is een organisatiemodel dat in alle hiërarchische organisatievormen is terug te vinden. In alle geïnstitutionaliseerde organisaties is de baas de baas en de werkvloerlui de uitvoerders van zijn orders. Zo zijn wij al heel lang geconditioneerd. We zijn als loonslaven daarmee grondig voorbereid op het slavendom. Het vraagt veel moed en inzicht om hier in jezelf anders mee om te gaan. Dit piramidegegeven is de basis van onze gehele samenlevingsstructuur. Aan het hoofd van de B.V. Nederland staat Bilderberg-Bea met haar mooie Shell-kapsel. Iedere geïnstitutionaliseerde organisatie binnen de B.V. Nederland is slechts een onderafdeling met zetbazen. Uiteindelijk hebben ze allemaal hun bijdrage te leveren aan het in stand houden van het moederbedrijf. Bilderberg-Bea behartigt ook de belangen van haar vriendjes van de farmamaffia binnen de Bilderbergclub. Die club is een soort van Raad van Toezicht voor de World Corporate Society. Belangrijke organen als de Verenigde Naties en haar onderafdelingen zoals de criminele Wereld Ziekte Organisatie (WHO), de Wereld Uitmelk Organisatie (WTO), zijn uitvoerende organen die het in gang gezette beleid wereldwijd moeten gaan implementeren. Daartoe zij allerlei ondemocratische processen op gang gebracht, die op de achtergrond zonder al te veel ruchtbaarheid, langzamerhand en nu steeds sneller er voor moeten zorgen dat de Nieuwe Wereld Orde zijn beslag gaat krijgen. Het geheel is één ondoorzichtig netwerk van topcriminele belangen- en deelbelangenbehartiging.

Slechts een radertje?
Zelf maak ik ook nog steeds deel uit van de B.V. Nederland op het niveau van loonslaaf. Althans, uiterlijk bezien. Wat er in mij op bewustzijnsgebied de laatste jaren verandert is, heeft mij los gemaakt van dit soort conditioneringen. Ik ben IK, hoe en waar dan ook. Niemand neemt mij dat af. Zelfs binnen een zieke structuur is het van belang dat zij die daar deel vanuit maken, zichzelf gezond maken door anders naar zichzelf, het werk en de mensen te kijken en er anders mee om te gaan. Gezien mijn eigen belevingswereld, die vaak hemelsbreed verschilt van die van collega’s en managers, heb ik me met behoud van eigen identiteit steeds moeten afstemmen op anderen. Ik heb daar regelmatig mee geworsteld en me afgevraagd wat ik in godsnaam in die verziekte ziekte-industriebranche te zoeken had. Toch ben ik er tot nu toe in werkzaam gebleven. Niet omdat ik het voelde dat ik moest, maar omdat ik dat wilde. Ik wilde mijn eigen andere belevingswereld en andere sociale omgang daar binnen blijven dragen. Net door de strijd aan te gaan met wat er was, maar door acceptatie vanuit het inzicht dat ik het in mijn eentje toch niet kon veranderen. Of ik dat nog erg veel langer op deze manier kan blijven ervaren weet ik niet. Het leven gaat nu eenmaal zoals het gaat,

Allemaal mensen
Met collega’s heb ik het altijd goed kunnen vinden. Ik heb hen en ook managers steeds als mensen willen blijven zien, die allemaal verantwoordelijk zijn voor hun eigen keuzes. Hopelijk leren ze van de gevolgen van die keuzes. Door hen daar ook mee te confronteren, zoals ik nu ook doe naar aanleiding van het brandverhaal, hoop ik in ieder geval iets bij te dragen aan de verruiming van hun bewustzijn. Terugkijkend zie ik, dat ik meerdere malen een soort van katalysator ben geweest in het proces van anderen. Zowel op mijn werk als in mijn privéleven. Door dit nu zo te zien en als goed te accepteren, hoef ik mijzelf geen schuldcomplex aan te praten over het feit dat ik in het hol van de leeuw werk. Ik heb ook binnen een alternatieve zorginstelling gewerkt op antroposofische basis. Daar werd wel werkelijke zorg geboden. Daar was aandacht voor de cliënten. Er werd alleen met natuurlijke middelen en medicijnen gewerkt. Helemaal toppie.

Toch nam ik ook daar in de sociale arbeidsverhoudingen dezelfde fenomenen waar als binnen ieder ander instituut. Ook daar kwam ik de haantjes tegen die zich naar een bepaalde positie toe vochten, met als gevolg dat er veel fladderende veren van andere haantjes in het rondte vlogen. Het uitvoerend werkvloerpersoneel was even uitvoerend als overal anders. Ik werd er na afloop van mijn jaarcontract op een bijzonder lullige manier vanwege bezuinigingen uitgesaneerd. Het liet mij zien dat geen enkele organisatie perfect kan zijn. Het liet mij ook zien dat je die perfectie ook niet na moet willen streven. De enige manier die voor mij werkzaam is gebleken in de omgang met het leven en al wat er in deze wereld bij hoort is, te accepteren wat er is. Vanuit die acceptatie ontstaan nieuwe inzichten, die gedeeld kunnen worden met anderen. De fundamentele vrijheid van die anderen bestaat er dan uit dat zij geheel zelf kunnen bepalen hoe ze met de gedeelde inzichten om willen gaan. Het begin van een nieuwe werkelijkheid begint bij de eigen sociale omgang met anderen, binnen welke omstandigheden dan ook.

Assertviteit
De acceptatie van wat er is, houdt niet in dat je alles maar accepteert dat anderen over je uitstorten. In tegendeel, je weet dan als nooit te voren dat je vanuit je eigen kracht staat waar je voor staat. Je hoeft de ander alleen niet meer te bestrijden, maar je blijft gewoon in je eigen kracht staan. De strijd die de ander met jou aan wil gaan, is zijn strijd, zijn niet accepteren van wat er is, zijn onmacht en zijn leerproces. Het is niet voor niets dat in oude inwijdingsleringen de weg naar verlichting beschouwd werd als een smal en vooral steil pad dat aan beide kanten een afgrond heeft. Inwijding betekent op steeds hogere bewustzijnsniveaus te leren om de verleidingen van de macht te weerstaan. Ons dagelijks leven is in onze tijd onze inwijdingweg.

Wanneer anderen niet zien wat jij ziet, laat hen. Overtuigen heeft geen zin. Alleen op bewust doorleefde ervaringen gebaseerde inzichten van binnenuit kunnen mensen verder brengen in hun leerproces. De vrije wil is de grootste gave die wij als mens hebben gekregen. Momenteel vinden juist de grootste aanvallen door duistere krachten plaats op dat niveau van de vrije wil. Alle mediamanipulatie, conditionering en de rest is gericht op het beïnvloeden van onze vrije wil. Zolang wij beseffen dat wij een keuze hebben en vanuit onze eigen kracht die keuze maken, dan kan niets of niemand ons dat meer af nemen.

Ik ben ik, jij bent jij, jij bent de andere ik. (In Lakech)

Auteur: Arend Zeevat

Lees meer van Arend Zeevat

Disclaimer