Nog in maart van dit jaar deed NRC Handelsblad ten dienste van de farmaceutische industrie een laatste en bijna wanhopige poging  de Nederlandse meisjes ingespoten te krijgen met het vaccin Cervarix ‘tegen baarmoederhalskanker’. Redactrice Monique Snoeijen ging met haar dochtertje ‘op consult’ bij ‘farmaceutisch redacteur’ Wim Kohler met de vraag: wat moet ik als goede en liefhebbende moeder doen? “Spuiten, collega!” antwoordde Kohler. Het ‘consult’ werd op beeld vastgelegd en als filmpje gepubliceerd op de website. Juist in die weken groeide het verzet tegen de HPV-vaccinatie dagelijks met als resultaat dat een meerderheid van de meisjes geen spuit haalde. Thans, eind 2009, geeft niemand meer een stuiver voor de betrouwbaarheid van Cervarix en Gardasil. De horror-verhalen over slachtoffers en doden buitelen over elkaar heen en zelfs binnen de mainstream wetenschap is thans de communis opinio dat de middelen niet werken. Diezelfde Wim Kohler, door mij eerder omschreven als ‘de Mengele van de Marten Meesweg’ (waar NRC is gevestigd) probeerde in 2006 een ‘wonderpil’ te lanceren via een groots uitgerolde campagne in zijn krant maar dat mislukte omdat deze pil (Acomplia van Sanofi-Aventis) amper een jaar later overal van de markt werd gehaald wegens levensgevaarlijke bijwerkingen. Nu de hysterie rond de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep naar een kookpunt stijgt, horen we Wim Kohler niet meer. Geen filmpjes dit keer, geen grote verhalen over ‘wonder-vaccins’ en zelfs geen analyse over de vraag: wel of geen spuit? Wim Kohler heeft zijn geloofwaardigheid verloren en is ontmaskerd als een corrupte en criminele pseudo-journalist die eigen gewin laat prevaleren boven zijn journalistieke plichten en beroepsethiek. 

De Werdegang van Kohler is een op een door te trekken naar die van zijn krant NRC Handelsblad. Ooit de parel in de kroon van de Nederlandse journalistiek zakte de krant in de jaren 90 onder Ben Knapen af tot wat het onder Folkert Jensma zou worden: een lugubere legering van Der Sturmer en de Pravda waarin de gevestigde orde en de (staats)macht een medium vonden om via de meest stuitende en smerige propaganda-technieken af te rekenen met tegenstanders. In mijn boek Lux, Libertas en Leugens (Papieren Tijger, 2004) heb ik dit proces minutieus beschreven. Pim  Fortuyn werd zonder blikken of blozen als nazi en genocidepleger-in-spe neergesabeld, mensen en groepen die de medische wetenschap, het politieke bestel of de rechtsstaat wilden hervormen werden afgeserveerd als graancircel-fetisjisten en komplotdenkers en criminelen als Joris Demmink en Hans Westenberg en werden te vuur en te zwaard verdedigd om een enkele reden: ze maakten deel uit van het establishment.  Hoe zou het oordeel moeten luiden over een arts die niet als uitgangspunt heeft het genezen van zijn patient, maar zich laat betalen om zijn patiënten stiekum te gebruiken als proefkonijnen voor nieuwe medicijnen? Hoe het oordeel over een professor die zijn studenten niet eerlijk en objectief in kennis stelt van de wetenschap, maar ze op slinkse wijze de stellingen en standpunten voorlegt van de bedrijven en instellingen waardoor hij in het geheim wordt betaald? Wat vinden we van een rechter die niet het recht toepast, maar het recht verkracht omdat hij corrupt is? Hetzelfde als van de journalist die zijn eigen lijfspreuk Lux et Libertas verkracht uit lafheid en geldzucht: deze mensen verdienen het niet in vrijheid verder te leven. Het zijn criminelen. En net als criminelen zeggen ze op de aanhoudende kritiek en het zich opstapelend bewijs van corruptie en dubbele agenda’s niets terug. 

Deze week is bekend geworden dat De Telegraaf zich terugtrekt als mogelijke koper van NRC Media. Hiermee is de laatste reële kans dat er nog een koper wordt gevonden voor de stinkende en walmende beerput aan de Marten Meesweg verkeken. De Vlaamse Persgroep die het PCM-concern waar NRC Media deel van uitmaakt kocht wist ook al niet hoe snel het van NRC –al jaren de grootste daler qua oplage van alle Nederlandse kranten- af moest komen. In de marge van het ‘establishment’ van de oude media worden in uiterste wanhoop nog wat namen genoemd van partijen die ‘volgens bronnen die zich baseren om geruchten afkomstig van anonieme medewerkers’ geïnteresseerd zouden zijn waarbij zelfs de pathetische kaart wordt uitgespeeld van een ‘consortium van enkele rijke Nederlandse families’. De waarheid is dat het is afgelopen met NRC Handelsblad. De Nederlander heeft zich vol walging afgekeerd van deze club volgevreten en corrupte pseudo-journalisten.

Auteur: Micha Kat
Bron Afbeelding(en): Andres Mason @ Flickr.com
Bron(nen): Klokkenluideronline.nl

Micha Kat, oprichter van de website Klokkenluideronline, behandelt wantoestanden omtrent politiek, justitie en mainstreammedia in Nederland en daarbuiten. Lees meer van Micha Kat.

Disclaimer