Het is iedere dag weer hetzelfde ritme. Lineair in een richting, gepland en gestructureerd. De wekker gaat af en je staat op. Je poetst je tanden en maakt je klaar voor je werk. In een waas eet je jouw ontbijt of drink je een kopje thee of koffie. In een waas doe je jouw kleding aan en in een waas stap je in de auto, trein, of bus. Je voelt je doods, een soort robot. Er is geen blijheid, geen passie, geen gevoel van welbehagen. En naast jou in de auto, bus of trein zitten nog meer doodse vogeltjes te staren uit het raam.

Een heel dun straaltje bewustzijn, zijnde jouw automatische piloot doet alles terwijl jij heel ergens anders bent. Waar ben je toch?

Vervolgens kom je op je werk en nog steeds in een schimmige waas zeg je gedag. Niets valt je op. Je kijkt maar ziet niet. Alles is de herhaling van gisteren. Op je werkplek aangekomen wordt je eindelijk een klein beetje wakker als je teamleider naast je staat. Hij geeft je de zoveelste opdracht en informeert niet of je het wel aankan. Jij durft geen nee te zeggen, bang dat je niet voldoet en langzaam begint de stress te stijgen. Je hebt al zoveel te doen en je loopt al achter op je werk. De klootzak denk je, en je voelt allerlei nare gevoelens opborrelen. Vervolgens denk je aan alles wat je privé nog moet doen, waarin je tekort schiet, wat van jou verwacht wordt en waar je niet aan toekomt. Gevoelens van spijt, schaamte en schuld wisselen zich af met gevoelens van angst, boosheid, verdriet en zorg. En dat allemaal in een waas.

Tijdens de lunch vermorzel je een broodje gedachteloos tussen je tanden en in een keer ben je even goed wakker, dit leven wil ik niet meer! Maar terwijl je dit denkt zucht je heel diep want wat moet je anders. Een groot zwart gat opent zich voor jouw ogen en met alle geweld druk je de gedachten weg.

Wat zou je doen als je heel veel geld had, fluistert een stemmetje in jouw oor. Ik zou stoppen met werken en helemaal tot rust komen denk je. Ik zou gaan reizen en andere culturen ontmoeten en mijn familie en vrienden verwennen met mooie cadeautjes… Ik zou eindelijk tijd hebben voor mijzelf om erachter te komen waarom ik hier ben en wie ik echt ben. Terwijl je hieraan denkt voel je een gevoel van blijheid door je lijf gaan om vervolgens weer diep te zuchten. Als je weer achter jouw bureau kruipt, dringt het tot je door dat je in een kooi zit van verplichtingen, moeten, stress, slavernij, rekeningen, belastingen en nog meer stress. Ik kom hier nooit meer uit, zegt een stemmetje in jouw hoofd. Het komt echter niet bij je op om jezelf af te vragen hoe het komt dat je in deze situatie verzeild bent geraakt. Je vraagt je niet af waarom en hoe het komt dat al deze plichten en verantwoordelijkheden zo zwaar op je drukken. Het dringt ook niet tot je door dat je slaaf bent van een bizar systeem wat als doel heeft jouw gevoel te vermoorden door je eerst te robotiseren met behulp van allerlei bizarre technologieën, media en reclame. En als het dan al tot je doordringt dan wil je het niet geloven en stop je de gedachten voor de zoveelste keer weg onder een dikke laag van ongeloof. Anderen leven toch ook zo zegt een ander stemmetje in jouw hoofd. Als iedereen zo leeft dan zal dat toch wel zo horen zegt stemmetje 103. En op de televisie hoor ik er toch ook niets over schreeuwt de volgende stem. En zo sus je jezelf weer in slaap.

Tot dat de wekker echt afgaat!

Auteur: David

Bron Afbeelding(en): Laineys repertoire @ Flickr.com

Disclaimer