Ik had de TV, speciaal voor deze aangelegenheid, aangezet. Vol verwachting keek ik naar het interview wat net begonnen was met mevrouw Milders. Zij zag er weer keurig en verzorgd uit. Haar rug recht en haar handen ontspannen op tafel. De journalist zat licht voorover gebogen en vroeg haar oprecht hoe het met haar ging. Ja, ik maak het uitstekend meneer Pingelle. Wij leven in interessante tijden en hoe gaat het met u, vroeg zij belangstellend? Nou, u heeft mij wel aan het denken gezet, antwoordde hij. Zij keek hem verheugd aan en moedigde hem aan om door te gaan met praten.

Weet u mevrouw Milders, het klinkt allemaal zo gemakkelijk zoals u het brengt. Het kan zo zijn dat de angst in mijn hoofd en mijn buik zit, zoals u dat laatst zei. Maar dat wordt wel veroorzaakt door anderen. U ziet toch zelf ook dat Nederland tot verval komt met al die allochtonen die een achterlijke Godsdienst aanhangen. En al die buitenlanders die hier naar toe komen om onze baantjes in te pikken in deze tijden van oplopende werkeloosheid. Heeft u al een keertje in gevangenissen gekeken? Daar zitten bijna alleen maar allochtonen. En degenen die het meest gebruik maken van de uitkeringen zijn ook de allochtonen. De criminaliteit stijgt en mensen zijn bang om op straat te gaan. Dat zijn feiten. Wat denkt u hieraan te doen?

Mevrouw Milders vouwde haar handen samen en zei niets. Zij zat heel stil voor zich uit te kijken. Ik werd een beetje ongemakkelijk van deze stilte en de journalist kennelijk ook. Maar deze mevrouw liet zich niet opjagen. Toen boog zij zich voorover naar hem en pakte spontaan zijn hand vast. Hij liet het zich welgevallen en met kalme en zachte stem zei zij. Misschien is dit wel allemaal waar wat u zegt, meneer Pingelle en beleeft u en een deel van het volk dit echt zo. Dat is heel naar voor u en voor u allemaal, zei zij, terwijl zij in de camera keek.

Maar waarom bang zijn voor iets wat in uw ogen al een feit is? Wat is het nut van deze angst? Waarom het denkbeeld niet gewoon accepteren en gaan kijken hoe het op te lossen? Waarom al die emotie, veroordeling en drama om iets wat eigenlijk alleen maar om een antwoord en om actie vraagt?

Waar het omgaat meneer Pingelle, is veel meer hoe dit probleem opgelost gaat worden. En met hoe bedoel ik vooral dat het op een waardige wijze gebeurd en niet met beschuldigingen, veroordeling, agressie en geweld omdat u en anderen bang zijn. Elkaar verwijten en beschuldigingen naar het hoofd slingeren is niet bevorderlijk. Is het nooit geweest. En zal het ook nooit zijn. Begrijpt u?

Weet u, meneer Pingelle er is voor mij het volgende feit aan de orde. Er wonen hier ongeveer 16,5 miljoen mensen. Het overgrote deel bestaat uit blanke autochtonen en de minderheid uit gekleurde allochtonen. Feit is dat wij nu hier samen zijn en het samen zullen moeten oplossen. Voor ons zelf en al onze nakomelingen. Niet door nog meer olie op het vuur te gooien waardoor gemoederen verhit raken. Maar juist door kalm te zijn en afstand te nemen van emoties en drama. Daarbij is een mooie rol voor u weggelegd, meneer Pingelle, zei zij, met een knipoog naar hem, terwijl zij weer achterover ging zitten en gracieus een slokje koffie nam uit haar kopje.

Meneer Pingelle nam ook een slokje koffie en even was het gewoon stil tussen hun. Ik zag dat zij beiden in gedachten verzonken waren. Zo een interview had ik nog nooit meegemaakt van meneer Pingelle. Mevrouw Milders straalde zoveel rust en kalmte uit waardoor hij ook heel rustig werd en zo ontstonden er spontane stiltes.

Ik begrijp wat u bedoelt mevrouw Milders. Maar met alleen afstand nemen en kalm en rustig zijn komen wij er niet. Welke actie moet er genomen worden volgens u? Ik geloof, zei zij, dat de eerste stap is dat het probleem echt erkent word. Als mensen bang zijn moet de politiek dat serieus nemen. Vervolgens niet de problemen proberen op te lossen door nog meer regels en wetten aan mensen op te leggen, maar veel meer door te gaan praten en samen tot begrip komen.

Maar eerst moet er iets anders gebeuren, zei zij gedecideerd. O, wat dan? Vroeg Pingelle nieuwsgierig. Eerst zal er een brug geslagen moeten worden tussen de verschillende bevolkingsgroepen en individuen die wij zijn geworden. De haat eruit, elkaar wat meer gaan gunnen en wat meer proberen elkaar te begrijpen. Niet alleen maar gericht zijn op het eigenbelang, maar bereid zijn ook een ander zijn belang te dienen. Niet alleen maar eisen en dwingen, maar ook willen geven zonder altijd weer iets terug te verwachten. Verder durven kijken dan alleen afkomst, de kleur en het gedrag.

Wij zijn allemaal mensen meneer Pingelle, met allemaal de wens om gelukkig, veilig en geborgen te zijn. Maakt niet uit welk kleurtje je hebt of welk geloof je aanhangt. Wij moeten stoppen om steeds met dat vingertje te wijzen naar anderen. Zelf zijn wij namelijk ook niet brandschoon. En dat is helemaal niet erg want daar zijn wij mens voor. Maar een ander veroordelen en beschuldigen omdat u en anderen bang zijn, vind ik een stap te ver gaan en zelfs heel gevaarlijk, zei mevrouw Milders. Waarbij zij de nadruk legde op heel gevaarlijk. Zo beginnen oorlogen meneer Pingelle en dat is het laatste waar deze dame op zit te wachten. Zij lachte daarbij en ik zag hoe zij opveerde in haar stoel.

Meneer Pingelle, zei zij, er is zoveel om blij en dankbaar voor te zijn. Wij zitten hier nu een lekker kopje koffie te drinken en hebben onderwijl een goed gesprek. Is dat niet genoeg om gewoon blij mee te zijn? Waarom moet het steeds meer en heftiger?

Waarom willen wij steeds van alles naar onze hand zetten en eisen wij dat de dingen zo gaan zoals wij dat willen? Waarom denken wij zo vaak dat wij het beter weten? Waarom vinden wij het zo fijn om vooral anderen en niet ons zelf van alles op te leggen? Als jij zus of zo doet en bent, dan pas kan ik gelukkig zijn. Wat is dat voor afhankelijkheid en parasitisme wat wij mensen toch hebben en plegen, meneer Pingelle? Daar moeten wij vanaf willen wij echt gelukkig zijn. Begrijpt u dat?

Ja zei Pingelle, maar wat een opgave mevrouw Milders. Dat is 180 graden veranderen. Ik geloof niet dat Nederlanders daarop zitten te wachten. Mensen willen gewoon TV kijken, shoppen, uitgaan, wat meer vermaak, wat op vakantie, sex en zo en dat is het. Werken omdat het moet, maar meer dan dat ook niet.

Hoe voelt dit nou voor u meneer Pingelle als u dit zo zegt en opsomt? Ja, een beetje leeg en oppervlakkig. Saai eigenlijk zei hij glimlachend. Iedere dag en jaar het zelfde rijtje. Maar ja, dat vind ik. De meeste mensen houden van vaste patronen en zekerheid. En nu alles ondersteboven en op zijn kop begint te staan hebben zij het moeilijk en worden dus bang. Dat kan ik mij heel goed voorstellen zei de journalist. Wij leven in angstige tijden beste mevrouw Milders. Alle crisissen zijn er die u zich kunt voorstellen.

Mevrouw Milders boog voorover en zei. Ha, meneer Pingelle, en wat doen wij? In plaats van massaal in actie te komen gaan wij elkaar beschuldigen en steken daar bergen energie in. Of wij gaan de zaak analyseren en nogmaals analyseren. Rare wezens zijn wij, zei zij glimlachend. Ik heb zo het idee dat als de aarde haar heupen nog meer begint te wiegen en op te lichten en ons daardoor nog meer door elkaar schud wij misschien wakker worden en gaan kijken wat er nu werkelijk aan de hand is met ons allemaal. Wij zijn allemaal een beetje raar geworden meneer Pingelle.

Behalve dat wij constant op elkaar parasiteren doen wij dat ook met de aarde. Wij roven haar leeg en behandelen haar respectloos. En zo behandelen wij elkaar ook. Dat is nu zo, maar ik geloof dat de groep groeit die het anders ziet en er ook naar leeft. Die groep, meneer Pingelle, zal heel groot worden. Meer en meer zullen mensen erachter komen dat het oude niet meer werkt en dan zullen ook zij veranderen. Zij zullen aangestoken worden door mensen die al een tijdje bezig zijn om in het moment te leven en te zijn. Deze mensen zijn door de confrontatie met zich zelf aan te gaan en na hard werken aan zichzelf, tot de conclusie gekomen dat zij verbonden zijn met de aarde en met alles en iedereen. Deze mensen zijn zich ervan bewust dat onze planeet een levend iets is en ook zo behandeld dient te worden. Met respect en vooral dankbaarheid. Zonder deze aarde kunnen wij niet leven, meneer Pingelle. Zij is warempel als een Moeder voor ons. Gul en vrijgevig. Plant een pruimenboom, beste man en zij geeft jou niet één, maar honderden pruimen. Sei-zoen na sei-zoen zoent zij jou, meneer Pingelle. En wat doen wij?

Wij moorden diverse soorten uit, verontreinigen haar zeeën, halen kostbare delfstoffen naar boven en verrijken onszelf in andermans landen. Landen waar mensen extreem veel armoede lijden. Mensen die van al dat goud, diamanten, olie en geld niets terug zien. Dat meneer Pingelle, dat zijn voor mij schandalige zaken waar wij ons van terug dienen te trekken door te stoppen met parasiteren.

Maar even terug naar uw probleem. Kunt u zich voorstellen dat veel mensen naar Nederland komen om ook een beetje te kunnen genieten van deze welvaart? Waar denkt u meneer Pingelle dat deze welvaart vandaan komt? Nederland kent haast geen productie meer. Wij hebben bijna alles verkwanseld en verkocht for the sake of money en marktwerking. Winst en winstbejag zijn onze trofeeën en totems geworden. Dat vind ik erg triest, meneer Pingelle. Waar denkt u dat onze multinationals hun zakken vullen? En ten koste van wie en wat? Dat gebeurt in al die landen die wij het stempel arm en onderontwikkeld hebben gegeven. Hoezo zijn het arme landen? Zij zijn steenrijk deze landen en het grootste gedeelte van de bevolking is straatarm.

Wie houdt en brengt moordende regimes in het zadel in deze landen? Het zijn de rijke westerse landen, meneer Pingelle. Dus voordat wij al die allochtonen veroordelen kunnen wij ook de hand in eigen boezem steken om tot de conclusie te komen dat veroordelen niet helpt, omdat wij allemaal op elkaar parasiteren. Niemand uitgezonderd.

In het verleden hebben wij met agressie hele stammen uitgemoord en al wat hun dierbaar is stuk gemaakt. Wij hebben ons geloof opgedrongen en de mensen geleerd dat geld gelukkiger maakt. Is het dan raar dat zij hier naar toe komen? Wij hebben het hun zelf geleerd. Dag na dag en eeuw na eeuw. Ons moordend kapitalistisch systeem bracht ons welvaart. Maar of wij daardoor gelukkiger zijn geworden… Vragend keek zij Pingelle aan. Pingelle keek een beetje triest uit zijn grijs-blauwe ogen. Ja, zuchtte hij.

Kom op Pingelle, niet treuren beste man. Laten wij eerlijk zijn over de situatie nu. Waarbij zij de nadruk legde op nu. Het grootste deel van de allochtonen bevolking leidt een eerzaam en deugdelijk leven. Voelen zich heerlijk en gelukkig hier. Een overgrote meerderheid van de bevolking heeft helemaal geen probleem met allochtonen en zijn eigenlijk wel blij met de diversiteit. Dus waar hebben wij het over? Begrijpt u nu dat drama en opruien averechts werkt en dat politici en media daar verantwoordelijk voor zijn?

Soms vraag ik mij af en met mij velen, hoe ver het moet gaan voordat wij zinnig worden en onszelf in de ander zien. De ander die net als wij gewoon een mens is. Hoe zouden wij het vinden en ons voelen indien wij ergens anders woonden, niet welkom waren en met de nek werden aangekeken? Hoe zouden wij ons voelen als vreemde vogels al onze delfstoffen zouden plunderen? Een beetje empathie is op zijn plaats, meneer Pingelle. Dat siert ons, vind ik. Minder angst en meer empathie daar gaan wij voor. Minder eisen en meer delen lijkt mij ook een mooi initiatief. Weet u er ook één, meneer Pingelle? Pingelle begon te lachen. Ja, ik ga voor minder angst en zal mijn interviews daarop aanpassen.

De tijd was omgevlogen. Pingelle bedankte mevrouw Milders en in plaats van een hand gaf hij haar een kus op haar wang. U zou mijn moeder kunnen zijn, zei hij. Dat ben ik ook antwoordde zij. Ik ben vooral een moeder. Maar wel een strenge als het nodig is, zei zij, met een knipoog in de camera.

Toen was het afgelopen.

Stof tot nadenken. Ik deed de TV uit en stak een sigaret op. Wat een inzichten. Dank je Mevrouw Milders, dacht ik en schonk mijzelf een kopje koffie in. Tot volgende week moest ik wachten op het volgende interview. Balen man! In het moment blijven fluisterde een stem in mijn hoofd.

Ik moest zachtjes lachen.

Lees ook: Mevrouw Milders deel I

Auteur: Dave Guthman
Bron Afbeelding(en): Jerry Daykin @ Flickr.com

Lees meer van Dave Guthman

Disclaimer