Ineens was zij daar. Mevrouw Milders. Nooit eerder had ik iets van of over haar gehoord. Zij was er gewoon in één keer. Als een duveltje uit een doosje. Maar dan één, met ook zoiets als engelen trekjes.

De bevolking was echt dol op haar. Iedereen liep weg met haar en ik snapte nu waarom. Zij was zo ongelooflijk kalm en toch vol leven. Zij was optimistisch over onze toekomst en straalde dat ook uit. Het was een verademing om haar te zien en te horen praten. Met alle respect, maar al die stoffige mannen en andere politici vielen in het niet bij haar. Deze vrouw zag zoveel kansen en mogelijkheden voor ons, om een liefdevolle en betrokken samenleving te worden. Zij brak muren af waar anderen zich achter verscholen en maakte van die afgebroken muren, bruggen. Zij sprak eenvoudig en wijs. Open, eerlijk en direct. Begrijpbaar voor ons. Zij leek op ons en toch was zij weer heel anders. Voor het eerst was er iemand die ons bemoedigde en een blind vertrouwen in ons had. Iemand die het echt samen met ons wilde oplossen. Maar ook iemand die confronterend was en zeker niet bang. Ondanks dat was zij de enige die niet met veiligheidsmannen omringd werd.

Zij had het, net zoals Wilders, ook over vrijheid. Alleen was haar definitie beter, vond ik. Een vrij volk dat zich niet laat manipuleren door onderdrukkende regels en controlerende machten en krachten. Maar een volk dat bewust is van haar eenheid en van daaruit beslist om niet nog langer mee te doen aan een achterhaald kapitalistisch, politiek, godsdienst, oorlog systeem, wat alleen maar verdeeldheid en ellende veroorzaakt, zoals angst, manipulatie, oorlog, honger, dood en verderf. Genoeg is genoeg! Dat was haar slogan! Als het niet meer werkt is het tijd voor iets anders. Niet treuren en vastklampen, maar veranderen en iets nieuws scheppen. Iets wat echt bij ons past, zei zij met overtuiging. Waardoor wij ons echt vrij voelen en niet wat wij nu hebben waarbij wij denken dat wij vrij zijn.

Maar laat je niet afleiden zei zij tegen de journalist die haar interviewde. Het gaat namelijk niet alleen om de systemen, het gaat om nog veel meer dan dat. Het gaat namelijk over u, zei zij.

Ik zal u een voorbeeld geven.  Als u van mij verwacht dat ik een groep mensen demoniseer dan zegt dat namelijk iets over het niveau waar u nu staat en daar kan ik persoonlijk niets aan veranderen, al zou ik het willen.. Het zegt mij namelijk dat u ergens bang voor bent. En ik wil u alle ruimte geven om deze angst onder ogen te zien en mij te vertellen waar ik die angst kan vinden. Als het in de bosjes is, zal ik het meteen opruimen. Als het op de zolder is, of in de kelder, kom ik het  wegjagen. Waar is deze boosdoener, deze angst gelokaliseerd? Vroeg zij. Ik kom meteen. Direct. Laat mij het voor u opruimen, alsjeblieft! zei zij met nadruk.

En ik begon heel hard te lachen toen ik haar deze woorden hoorde uitspreken. Zij lachte niet. Zij sprak met gedecideerde stem en heel intens, terwijl zij de journalist recht en diep in de ogen aankeek. De journalist die haar interviewde was helemaal overdonderd door haar vraag. Waar die angst nou precies is en was? Wijs mij het aan, zei zij zachtjes, maar dringend Even was het stil en toen begonnen zij beiden te schaterlachen. Ik voelde de ontlading.

Warempel, zei de journalist. Waar is deze angst? Die zit in mijn hoofd zei hij en ook in mijn buik. Hij keek verbaasd en verwonderd tegelijk. Juist zei mevrouw Milders. En daar kun jij het alleen weghalen, en niet ik. Al schiet ik alle islamieten dood dan nog zit de angst in uw hoofd. Ook al worden alle joden vermoord, dan nog zit de angst in uw hoofd. En u zal altijd iets buiten u zelf zoeken om bang voor te zijn. Dus wat is de allerbeste oplossing voor deze angst – ziekte? Het uit je hoofd halen? Vroeg de journalist. Ja! Zei mevrouw Milders: Haal het uit uw hoofd en laat u niet zo beïnvloeden door negativiteit en opruiende beelden en teksten. U hebt allemaal de kracht om te stoppen met zo te denken of het op te zoeken. Tenzij het u een kick geeft zei zij lachend. Maar schep wel afstand en identificeer u niet zo met deze angst. Het is nergens anders op gebaseerd dan op het verleden dat al geweest is of de toekomst die nog niet bestaat.  U hoeft u niet gek te laten maken omdat u denkt dat er ergens een tekort aan is of een teveel. En agressie met agressie oplossen heeft nog nooit gewerkt. Wat staat tegenover agressie?

Stel u eens voor, zei zij tegen de journalist, dat wij nu op dit moment gewoon stoppen met denken aan al die angstaanjagende voorspellingen die er overal om ons heen gedaan worden. Dat wij ons zelf verplichten en er moeite voor doen om niet meer zo te denken, maar bewust in het moment gaan proberen te leven. En dat wij samen beslissen dat wij ons zelf niet meer laten onderdrukken door negativiteit en opgelegde systemen. Dat wij naar een ieder durven uit te spreken dat wij van nature vrije wezens zijn en dat alle systemen ontmanteld  worden die ons niet presenteren en respecteren in onze vrijheid. Dat alle systemen ontmanteld worden die ons niet ondersteunen in onze creativiteit en in de manier waarop wij willen leven. Dat wij als  gemeenschap gaan staan voor dat wat waar en echt is.  Dat zijn wij, zei zij. Wij, daar gaat het om. Het gaat om ons en dan pas om systemen. Waarom moeten wij straks krom liggen en lijden? Omdat wij ondergeschikt zijn aan de systemen, zei de journalist? Dat hebben wij toegestaan zei zij, maar nu kiezen wij voor iets anders. Dat kan weet je? Dat kan echt, als wij het samen willen. Maar het opruimen begint bij u meneer, in uw hoofd, waarbij zij glimlachend naar hem keek en ik de onschuld hoorde in haar stem.

Woow! Wat een durf had die vrouw. Ik hing aan haar lippen en hoopte erop dat de journalist een goede vraag zou stellen. Ja, je weet het maar nooit met die journalisten.

En hoe wilt u dat gaan doen? Vroeg hij, met nadruk op U. Goede vraag, dacht ik. Ja, zei Mevrouw Milders. Dat is de geijkte vraag: Hoe ik het ga doen. Om u eerlijk te zeggen beste man, zei zij, is het geen ik verhaal. Ik kan namelijk niets doen zonder de volle 100 % steun en support van het volk, waar ik zelf onderdeel van uit maak en om wie ik oprecht geef. Het zal niet iets zijn dat ik doe of eis. Noch is het iets wat ik mensen wil opleggen. Integendeel wil ik mensen uitnodigen om samen in dialoog te gaan, met of zonder mij. En serieus te gaan kijken, waarbij genoeg tijd wordt genomen, naar oplossingen die ons allemaal dienen en niet een groepje of een deel. Niemand hoeft achter te blijven. Wij kunnen samen voor elkaar zorgen en zijn, als wij dat serieus echt willen.

Stel u voor dat wij het grootste probleem samen kunnen oplossen? Zei zij. Het grootste probleem, antwoordde de journalist, is dat wij straks te maken hebben met werkeloosheid en dat de belastingen sky high worden en dat de islam oprukt om ons te onderdrukken en over te nemen. Niet voor niets is er de War on Terror. De journalist keek naar mevrouw Milders met een blik van; zó geef daar eens antwoord op.

Kijk, zei zij en luister naar uw zelf wat u zegt en oproept. Weet u zeker dat alles zo zwart zal zijn? En hoe zeker weet u dat? Natuurlijk weet ik het niet zeker, maar het staat in de profetieën geschreven zei de man. En kijk maar naar 911, zei hij. En de beurs die steeds op en neer jojoot.

O, zei mevrouw Milders en hoe lang geleden zijn deze verhalen geschreven en gebeurd? En wilt u dat zij uitkomen? Of bent u bang dat zij uitkomen of dat het nog erger wordt? Als u zo blijft denken en invullen en vragen blijft stellen gaat het zeker plaats vinden zei zij. Dat is de al oude wet van aantrekken. Dat waar je bang voor bent komt in jouw leven. En als wij collectief bang zijn zál het ons overkomen! Zo is dat en niet anders zei zij nadrukkelijk. Dus misschien kunnen wij de angst in onszelf opzoeken en haar met pensioen sturen, voordat wij zelf pensioenloos worden, juist omdat wij daar zo angstig voor zijn.

Stel je voor, een samenleving zonder angst. Wat een rust! zei zij glimlachend.

In de tijd waarin wij leven kunt u zich afvragen wat uw rol is als journalist. Waarom bent u journalist geworden en wat wilt u uitdragen, zei zij. Wilt u mensen bang(er) maken of juist geruststellen en gedegen informeren?

Ik zat vol verbazing te luisteren naar het interview. De journalist was stil gevallen en tussen hem en mevrouw Milders ontstond iets. Ondanks dat zij hem eigenlijk op bepaalde dingen wees was hij niet boos of zo. Hij was gewoon stil gevallen en volgens mij maakte hij daardoor een einde aan het interview.

Mag ik u nog een keer interviewen? vroeg hij. Ja, zei zij en dan wil ik graag van u weten waarom u journalist bent geworden. Doen wij! Zei hij. En dan vertelt u wat volgens u nog meer oplossingen zijn?

Goed zei zij!

Nog even oogcontact waarbij beiden glimlachten. Ik zag en voelde dat tussen deze twee mensen  een mooi bruggetje was geslagen. Toen was het interview afgelopen.

Ik voelde mij blij van binnen.

Lees ook: Mevrouw Milders Deel II

Auteur: Dave Guthman
Bron Afbeelding(en): Jerry Daykin @ Flickr.com

Lees meer van Dave Guthman

Disclaimer