Uit de schaduwen van het bestaan worden wij telkens weer geconfronteerd met een vreemde paradox. Orde, rust en balans kunnen alleen ontstaan door chaos. En nou zegt men dat we bijna door het chaotische tijdperk heen zijn. Met voor ons het paradijs: Novus Ordo Seclorum – een nieuwe wereldorde. Wat ik echter nooit begrepen heb, is het motief van de mensen achter de schermen die dit proberen te bewerkstelligen. Is het werkelijk om het licht te brengen vanuit de duisternis (onze huidige collectieve staat?!?), of is het juist het tegenovergestelde? Ik heb hier al vaak over nagedacht, maar geheel onbevlekt ben ik in alle jaren ook niet gebleven. Nieuwsbeelden, berichten en conspiracies. ik heb ze allemaal met argwaan en interesse bekeken. Maar telkens weer komt er een punt, waarop ik besef dat het helemaal geen zin heeft de ene kant als kwaad en de ander als goed te zien. ‘Immers, alles is toch 1?’ hoor ik mijzelf vertwijfeld denken en zeggen. Dat geeft mij maar eens te meer aan hoe briljant alles hier in elkaar zit. Zo briljant dat ik niet eens weet waar ik moet kijken voor de orde en de rust; en vervolgens wordt ik opgeslokt door de chaos om mij heen.

Maar chaos zelf is m.i. niet chaotisch. Chaos is berekend, efficiënt, transformerend en vernieuwend. De chaos kan zonder de orde. Althans zo lijkt het. Want waarom zou er in deze wereld – waarin alles wel een duale tegenhanger kent – geen evenwicht zijn tussen orde en chaos? Kijken wij naar de natuur, dan lijkt alles op het eerste gezicht heel erg chaotisch ingedeeld. Kijken wij echter beter, dan zullen wij de prachtige orde en samenhang van de natuur herkennen. En wat voor hier op aarde geldt, geld ook voor het heelal. Of de Big Bang nou waar is of niet, het scheppingsverhaal vanuit allerlei overleveringen wijst ook in de richting vanuit chaos ontstaat orde. Dus wat de NWO ook wil, ik laat me niet meer intimideren. Want de enige persoon die mij kan intimideren, ben ik zelf. En ik besef dat overal het goede of het kwade achter zoeken niets oplost. Het creëert problemen en chaos. Dit betekent voor mij echter niet dat er helemaal geen samenzweringen en achterkamertjespolitiek te vinden zouden zijn in de wereld. Mijn kijk erop is alleen veranderd. Wat afgezwakt. Want zoals dat clichénummer van Live Aid al zei: ‘We are the world’. En dat geldt nog steeds, misschien wel meer dan ooit.

Ik heb me altijd verbaasd over organisaties als de Vrijmetselaars, de Illuminati en andere clubjes. Wat weten zij dat wij niet weten? En wat weten zij van ons? Zij lijken namelijk te bepalen wat geschikt is om te delen en wat niet. Die geheimzinnigheid, de sluier is m.i. opzettelijk gecreëerd. Alleen diegenen die werkelijk en waarachtig zoeken naar kennis en openheid van zaken lijken in staat de sluier te doorbreken. Lijken! Want zoals ik gisteren opeens weer besefte, is de waarheid door de eeuwen heen altijd transparant, helder en simpel (ordelijk) geweest. En dat zal ook in de aanloop naar 2012 niet veranderen.

Wat gaat er dan wel veranderen, kun je jezelf afvragen. Alles of niets? Of misschien een beetje? Ik denk dat enkel op bewustzijnsniveau verandering te behalen is. De keuze tussen groeien en in het onbekende stappen, of terugvallen naar de ‘basis’ en het allemaal maar langs ons heen laten gaan. De keuze is aan ons. Gaan wij terug naar onze werkelijke basis en maken wij weer contact met ons hogere Zelf, of blijven wij in de ‘dierlijke sfeer’ van het lagere zelf hangen? De sluier wordt steeds transparanter. Het wordt dus ook steeds moeilijker om ons van het licht der waarheid en openbaring af te sluiten. En dus maak ik mij op dit moment ondanks de huidige situatie in de wereld geen zorgen. Geen zorgen, omdat ik zie dat mijn persoonlijke leven wel op orde is. Ik merk dat ik steeds beter in mijn vel ga zitten. Ik kom tot rust, ik aard weer. De grote vraag blijft, hoe je dit kan overbrengen aan anderen. Ik denk door te beginnen bij jezelf. Zoals Boeddha ooit al zei: ‘Onderzoek de beperkingen van anderen niet. Onderzoek hoe je je eigen beperkingen kunt veranderen.’1 En wie kent nou niet de tempel van het orakel van Delphi, met de gevleugelde uitspraak ‘Ken Uzelve’ Het enige baantje waar ik mijn hart en ziel in wil steken. Want als ik mijzelf niet ken, wie dan wel?

En enkel alleen al daarom sta ik positief in het leven. Het leven is mij te kostbaar om voor vluchtig en tijdelijk geluk te gaan. Alleen waarlijk geluk dat is, zal blijven bestaan en zich continue vernieuwd, is waar ik voor wil gaan. En uiteindelijk zoekt iedereen dit. Noem het innerlijke rust, noem het liefde. Ik geef er geen naam aan. Ik laat mij enkel meenemen naar een nieuwe wereld waarin dit alles een vanzelfsprekendheid is geworden. Net zolang totdat iedereen dit ziet. Bewust geduldig en op zoek zijnde naar mijzelf sluit ik af met wat inspiratie:

We zijn wat we denken. Wat we zijn vloeit voort uit onze gedachten. Met ons denken scheppen we de wereld. Hem die spreekt of handelt met een onzuivere geest volgen de moeilijkheden op de voet, onlosmakelijk als zijn schaduw.

Auteur: Pieter Navis
Bron(nen): Pieter Navis

Disclaimer